Wyobraź sobie kod szpitalny, w którym zespół używa worka-maski. Jeden ratownik wykonuje 30 uciśnięć, zatrzymuje się, udrażnia drogi oddechowe, wykonuje dwa oddechy, a następnie wznawia uciskanie. Teraz wyobraź sobie ten sam kod po umieszczeniu zaawansowanej drogi oddechowej. Przerwy znikają. Uciskanie klatki piersiowej staje się ciągłym punktem odniesienia, a oddechy są wykonywane asynchronicznie przez drugiego członka zespołu. Ta pojedyncza zmiana zmienia sposób wykonywania RKO.
Krótka odpowiedź jest taka, że po zabezpieczeniu zaawansowanych dróg oddechowych ratownicy nie przestrzegają już stosunku uciśnięć do oddechów. Wykonują ciągłe uciśnięcia klatki piersiowej z częstotliwością 100 do 120 na minutę i wykonują jeden oddech co sześć sekund, około 10 oddechów na minutę, bez przerywania uciśnięć. W tym artykule omówiono, co uznaje się za zaawansowane drogi oddechowe, dlaczego zmiana ma znaczenie i jak uniknąć typowych błędów podczas resuscytacji.
Zaawansowane udrożnienie dróg oddechowych to urządzenie, które tworzy drożną drogę poniżej gardła, umożliwiając dostarczanie oddechów ratowniczych bez utrzymywania szczelności worka i maski. Dwie główne kategorie stosowane w zatrzymaniu krążenia u dorosłych to rurki dotchawicze i nadgłośniowe drogi oddechowe.
Rurka dotchawicza wprowadzana jest przez struny głosowe do tchawicy. Zapewnia najbezpieczniejsze drogi oddechowe, chroni przed aspiracją podczas napompowania mankietu i umożliwia bezpośrednie odsysanie wydzieliny. Podczas RKO rurka dotchawicza z mankietem minimalizuje wyciek gazu i umożliwia dostawcy dróg oddechowych dostarczanie oddechów bez przerywania uciśnięć klatki piersiowej. Standardowe rurki z mankietem i dokładnymi znacznikami pozycjonowania pomagają potwierdzić głębokość wprowadzenia podczas szybkiego kodowania.
Standardowa rurka dotchawicza z mankietem i dokładnymi znacznikami pozycjonowania Ta rurka z mankietem jest wyposażona w wyraźną skalę głębokości i niskociśnieniowy mankiet o dużej objętości, dzięki czemu jest bezpiecznym wyborem do RKO i znieczulenia, minimalizując jednocześnie ryzyko wycieku gazu i aspiracji. Zobacz produkt → Urządzenia nadgłośniowe, takie jak maska krtaniowa, umieszcza się na ślepo i umieszcza nad głośnią. Są prostsze do założenia niż rurka dotchawicza, często wymagają mniej przeszkolenia i są powszechnie stosowane, gdy lekarze nie mają takiego samego doświadczenia w zakresie intubacji. Niektóre wersje zawierają kanał dostępu do żołądka, który pomaga odbarczyć żołądek i zmniejszyć zarzucanie treści pokarmowej. Informacje na temat rozmiaru i wskazówek dotyczących zakładania można znaleźć w naszym przewodniku dotyczącym dróg oddechowych dotyczącym maski krtaniowej.
Po udrożnieniu dróg oddechowych stosunek 30:2 nie ma już zastosowania. Ratownicy powinni uciskać klatkę piersiową w sposób ciągły z częstością 100–120 na minutę i wentylować z częstotliwością jednego oddechu co sześć sekund lub około 10 oddechów na minutę u osoby dorosłej. Działania są asynchroniczne, co oznacza, że osoba obsługująca respirator może wykonać oddech w dowolnym momencie cyklu ucisków. Każdy oddech powinien trwać około jednej sekundy i powodować widoczne uniesienie klatki piersiowej.
| Aspekt | Bez zaawansowanych dróg oddechowych | Z zaawansowanymi drogami oddechowymi |
|---|---|---|
| Wzór kompresji | Cykle 30:2 z przerwami | Ciągłe uciski |
| Stopień kompresji | 100-120/min | 100-120/min |
| Czas wentylacji | Po każdych 30 uciśnięciach | Co 6 sekund, asynchronicznie |
| Stosunek uciśnięć do oddechów | 30:2 | Żadne |
| Przerwy w uciskach | Wymagane do oddechów | Unikano |
Największą korzyścią jest wyższa frakcja uciśnięć klatki piersiowej, czyli odsetek czasu resuscytacji spędzonego na aktywnym uciskaniu klatki piersiowej. Standardowa resuscytacja krążeniowo-oddechowa z wentylacją za pomocą worka przez maskę wymaga przerwy po każdych 30 uciśnięciach. Te przerwy szybko się sumują. Dzięki zaawansowanym drożnościom dróg oddechowych główna przyczyna przerwania leczenia zostaje wyeliminowana. Ciągłe uciśnięcia pomagają utrzymać ciśnienie perfuzji wieńcowej, zachować mózgowy przepływ krwi i skrócić czas, jaki serce i mózg spędzają w warunkach niskiego przepływu.
Upraszcza to również podawanie leków. Leki takie jak epinefryna można podawać podczas cyklu kompresji bez koordynacji oddechów. Defibrylację łatwiej jest również określić w czasie, ponieważ zespół nie liczy uciśnięć w cyklach. Ciągłe uciśnięcia klatki piersiowej utrzymują pewne ciśnienie w systemie nawet podczas ładowania defibrylatora, a kompresor może wznowić pracę natychmiast po dostarczeniu wyładowania.
Zaawansowana resuscytacja krążeniowo-oddechowa opiera się na jasnym podziale pracy. Jeden ratownik zajmuje się drożnością dróg oddechowych i wentylacją, drugi wykonuje uciśnięcia klatki piersiowej. Sprężarka powinna przełączać się co dwie minuty, aby utrzymać głębokość, prędkość i jakość odrzutu. Osoba zarządzająca drogami oddechowymi obserwuje unoszenie się klatki piersiowej, nasłuchuje wycieku powietrza i monitoruje kapnografię ciągłą, jeśli to możliwe. Kapnografia zapewnia w czasie rzeczywistym potwierdzenie umieszczenia rurki i wczesne ostrzeżenie o przemieszczeniu lub nagłym spadku rzutu serca.
Nie zapomnij o skoordynowaniu działania kompresora po udrożnieniu dróg oddechowych. Jeżeli drogi oddechowe zostaną przemieszczone, może zaistnieć potrzeba krótkiego zatrzymania ucisków na czas zmiany położenia lub usunięcia rurki. Bezpieczne drogi oddechowe są przydatne tylko wtedy, gdy zespół wie, jak szybko rozpoznać i naprawić problemy.
Najczęstszym problemem jest hiperwentylacja. Oddychanie zbyt szybkie lub zbyt dużej objętości zwiększa ciśnienie w klatce piersiowej, zmniejsza powrót żylny i zmniejsza rzut serca. Nawet niewielka poprawa jakości kompresji przewyższa szybką, silną wentylację.
Innym częstym problemem jest brak ponownego sprawdzenia położenia rurki po ruchu pacjenta lub po długotrwałych uciskach. Rurka może migrować do oskrzela głównego lub wychodzić z tchawicy. Nacisk mankietu również ma znaczenie. Zbyt niska umożliwia wyciek powietrza i aspirację; zbyt wysoka może uszkodzić błonę śluzową tchawicy. Aby utrzymać ciśnienie w mankiecie w zalecanym zakresie, należy używać manometru lub zintegrowanego systemu. Jednorazowy monitor ciśnienia w mankiecie może dać lekarzowi dróg oddechowych o jedną rzecz mniej do odgadnięcia.
System monitorowania ciśnienia w mankietach dróg oddechowych do ciągłego zarządzania System ten monitoruje i aktywnie reguluje ciśnienie w mankiecie w czasie rzeczywistym z dużą precyzją, pomagając zachować optymalne uszczelnienie i zmniejszyć powikłania, takie jak VAP, podczas wentylacji. Zobacz produkt → Potwierdź umieszczenie za pomocą kapnografii krzywej, obustronnych ruchów klatki piersiowej i braku szmerów żołądkowych, a następnie potwierdź to ponownie, gdy coś wygląda nieprawidłowo. Zaawansowane drogi oddechowe są narzędziem, a nie substytutem czujności.
Wybór pomiędzy rurką dotchawiczą a rurką nadgłośniową zależy od poziomu umiejętności, zakresu praktyki i czynników pacjenta. ETT pozostaje standardem dla personelu przeszkolonego w zakresie intubacji, zwłaszcza gdy ryzyko aspiracji jest wysokie. Nadgłośniowe drogi oddechowe są przydatne, gdy konieczne jest szybkie wprowadzenie lub gdy dostawca ma ograniczone doświadczenie w zakresie intubacji. W wielu systemach awaryjnych posiadanie obu opcji zapewnia zespołowi większą elastyczność.
SUNGOOD oferuje kompletne portfolio produktów do dróg oddechowych zbudowane wokół tych potrzeb. Rodzina masek krtaniowych obejmuje standardowe modele silikonowe, konstrukcje wzmocnione oraz konfiguracje zapobiegające aspiracji z podwójnym światłem i rurką dostępową do żołądka. Ponieważ są to sterylne urządzenia jednorazowego użytku, zmniejszają ryzyko zanieczyszczenia krzyżowego i zapewniają stałą wydajność mankietu. Dla lekarzy poszukujących szybkiego udrożnienia dróg oddechowych podczas zatrzymania krążenia, mocnym dodatkiem do zestawu może być nowoczesne urządzenie nadgłośniowe z kanałem zapobiegającym aspiracji.
Silikonowa maska krtaniowa o podwójnym świetle, zapobiegająca zasysaniu To urządzenie nadgłośniowe oferuje niezależne kanały drenażu żołądka i aspiracji wydzieliny, zapewniając podwójną ochronę przed niedomykalnością u pacjentów wysokiego ryzyka przebywających na oddziałach ratunkowych lub na oddziałach intensywnej terapii. Zobacz produkt → Krótka wersja jest taka, że zaawansowane udrożnienie dróg oddechowych zmienia RKO z procesu sekwencyjnego, opartego na proporcjach, w proces równoległy. Uciski są wykonywane w sposób ciągły, podczas gdy oddechy mają regularne tempo. Zespół, który zrozumie tę zmianę i przećwiczy koordynację z wyprzedzeniem, zapewni lepszą perfuzję, mniej przerw i bardziej kontrolowaną resuscytację. Jeśli Twoja organizacja dokonuje przeglądu sprzętu do udrażniania dróg oddechowych, rozważ cały system: rurkę, mankiet, monitorowanie i szkolenie, które sprawi, że wszystkie elementy będą ze sobą współdziałać. Aby uzyskać pomoc w wyborze odpowiednich produktów do udrażniania dróg oddechowych, skontaktuj się z nami.